Krzysztof Barcik - gitary, syntezator gitarowy, instrumenty klawiszowe, instrumenty perkusyjne, perkusja i programowanie syntezatorów, realizacja nagrania i mix
Zbigniew Jakubek - fortepian (6, 8, 15), instrumenty klawiszowe (2, 8, 12)
Wiesiek Wysocki - saksofony (2, 8, 10, 12)
Wojtek Mrozek - klarnet (3, 7)
Darek Ziółek - gitara basowa (2, 8, 12)
Mariusz Mocarski - perkusja (2, 8, 16)
Pawel Twardoch - perkusja (3, 5, 7, 12, 15), darabuka (7)
Aneta Barcik - śpiew w utworze "My Dreams" (16)

1   Wilderness 2:55 2   Alien Planet 4'34 3   Flee To The East 4:28 4   Twilight State 3:42 5   Sound Of Miami 1:42 6   Reflection 3:25 7   Royal Palace 4:53 8   Ambitious 5:07 9   Limited Time 5:34  10  A House In Clouds 5:13  11  African Summer 4:20  12  Sin City 5:15 13  Savage Success 4'10  14  Spaceship 4:36  15  State Of Emergency 4:54  16  My Dreams 5:39   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "A House In Clouds" (mp3)

     Płyta zaczyna się gdzieś na Środkowym Zachodzie USA, w okolicy, w której dorastał Metheny i Charlie Haden. Szybko przenosi nas do Nowego Jorku braci Breckerów, a na ścieżce nr 3... do świata Orientu, a może i ravelowskiego Bolera? Ponieważ to jednak nie biuro Orbisu, a podróż muzyczna, dalej pozostajemy już raczej w smooth-sferach muzyki jazzowej, lecz i klimatów przywołujących na pamięć chociażby znakomitego, a dziś już nieco zapomnianego Iana Akkermana z kultowej niegdyś grupy Focus.

     Muzyka płynie tu - na ogół - łagodnie. Prowadzi nas przez kolorowe, zmienne pejzaże. Tylko czasami bywa ostrzej, ale wdrapawszy się na usypane przez muzyków wzniesienie, widzimy (a raczej: słyszymy) w rezultacie więcej. Bogactwo dźwiękowe, generowane przez syntezatory i keyboardy, uwypukla piękne, dozowane z umiarem, saksofonowe oraz klarnetowe sola. Lider - gitarzysta czuwa nad całością. Słyszymy, że to on jest przewodnikiem naszej wycieczki, ale jego gitara potrafi odezwać się tyloma głosami, że nie jesteśmy znużeni tym, co opowiada.

     Wysmakowana muzyka, lżejsza gatunkowo, i do podróży, i do odpoczynku. A także na długie bezsenne noce - sprawdzone!

Jarek Kurek

Wojciech Staroniewicz - saksofony
Sławek Jaskułke - fortepian
Leszek Możdzer - fortepian
Michał Barański - kontrabas
Hubert Zemler - perkusja

1   A Little Closer 7:36 2   A Catalan 5:37 3   Next Door 6:56 4   Conversession 5:13 5   Major Alterations 7:08 6   Dual 3:11  7  Karolina 5:53  8  Dogs On Tour 9:14  9  Sunny Sony 5:46   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Dual" (mp3) oraz "Sunny Sony "

     To ostatnia, jak dotąd, autorska płyta Staroniewicza. Patrząc na jego drogę artystyczną można zauważyć, że każdy kolejny projekt służył realizacji zupełnie nowych pomysłów, przemyślanych koncepcji. I tym razem nie jest inaczej.

     W pewnym sensie muzyka opiera się na dwóch filarach, stojących daleko od siebie, ale mocnych i pewnych - dwóch pianistach, Sławku Jaskułke i Leszku Możdżerze. Nie chodzi tu wyłącznie o odmienną koncepcję gry, o różne muzyczne osobowości. Jaskułke wchodzi w skład kwartetu, a więc współorganizuje, tworzy wewnętrzny porządek, spaja harmoniczną strukturę. Możdżer jest przybyszem z zewnątrz. Przypada mu rola wolnego ducha, wędrowca, który budzi niepokój, pokazuje swój świat - po czym znika. Z kontrastów wyłania się poezja, pewna ulotna refleksyjność, której zaczyna nam brakować tuż po wybrzmieniu ostatniego utworu.

     Staroniewicz jest tu nadal liderem, a rolę tę lubi i czuje się w niej nie najgorzej. Zarazem jednak daje partnerom więcej przestrzeni do wypełnienia, pozwala im poszerzyć na własną rękę muzyczny obszar. Płyta jest kolejnym niezbędnym elementem w prywatnej, rozpisanej na lata kariery, muzycznej układance sopockiego saksofonisty.

Jarek Kurek

Projekt dofinansowany ze Stypendium Marszałka Województwa Pomorskiego

1   Walking 8:09 2   Supersonic 9:16 3   55-54 6:30 4   Jungle in the Cathedral 10:28 5   For Leon 8:09 6   Vamp 5:51   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Walking" (mp3)       Kup teraz: (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     O autorze tej płyty, gdyby go znał, Miles powiedziałby zapewne, że jest "groźnym zawodnikiem". Wojtczak jest twórczy, udziela się w wielu projektach. Zaskakuje nie tylko w warstwie muzycznej - wystarczy zajrzeć na jego stronę internetową. Coś podobnego do Outlook mogłoby pojawić się w dyskografii Weather Report, gdyby ten legendarny zespół miał ustabilizowany skład sekcji rytmicznej i gdyby Joe Zawinul powściągnął nieco swoje rozbudowane ego.

     Mamy tu sporo odniesień do lat 70., ale i do dokonań późniejszych amerykańskich "niepokornych". Silnie wyeksponowany rytm, wyraziste solówki, zarazem wszystko to wzięte w delikatny nawias, który nie ma na celu przewartościowania jazzowych nurtów z przeszłości - jest po prostu wyrazem muzycznych fascynacji całego kwartetu. Na płycie grają muzycy z masą świeżych pomysłów w głowach, które potrafią przekazać je palcom - dając satysfakcję uszom słuchacza.

     No, dość już tej anatomii. Outlook jest dowodem na stały rozwój trójmiejskiego środowiska jazzowego, które pracuje nie tylko nad warsztatem, ale także nad rozwojem koncepcyjnym. Kto wie, czym mogą jeszcze zaskoczyć muzycy z Gdańska i okolic.

     Wydawcom pozostaje być stale w muzycznym ciągu i wyłapywać ciekawe pomysły, żeby nie przepadły. A jazzfanom - słuchać, słuchać, słuchać...

Jarek Kurek

Janusz "Macek" Mackiewicz - kontrabas
Darek Herbasz - saksofony
Dominik Bukowski - wibrafon
Adam Czerwiński - perkusja

1   Anioł Pasterzom mówił 5:44 2   Jezus Malusieńki 5:34 3   Mędrcy Świata 6:19 4   Gwiazdo Betlejemska 4:17 5   Wśród Nocnej Ciszy 3:24 6   Narodził się Jezus 4:32 7   Z Narodzenia Pana 4:56 8   W dzień Bożego Narodzenia 5:29 9   Cicha Noc 4:38   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Narodził się Jezus " (mp3)           Kup teraz:     (digital download)     Złoż zamówienie

   Projekt "Kolędy Jazzowe", przygotowany na tegoroczne Święta Bożego Narodzenia, skierowany jest nie tylko do miłośników jazzu, ale do wszystkich, którzy chcą, aby nastrojowe dźwięki muzyki przeniosły ich w czarowny, niezapomniany klimat tych właśnie Świąt.
   Kolędy zostały zaaranżowane tak, aby za pomocą jazzowych środków wyrazu podkreślić ich tajemnicę i piękno melodii. Okazuje się, że XVIII-to i XIX - wieczne kompozycje mogą nas zabrać w podróż po stylach muzyki całego świata i w tradycyjnych polskich melodiach odnajdziemy brzmienia ballady, samby, swingu, gospel oraz bossanovy.

Staroniewicz / Melvin / Lemańczyk

Conversession - Live

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy i sopranowy
Piotr Lemańczyk - kontrabas
Brian Melvin (USA) - perkusja, tabla i kanjira

1   PFM   05'36 2   Blues Connotation 06'36 3   Wintertime 04'00 4   Conversession 07'25 5   Drumstrikin 03'33 6   Jana Gana Mana           07'09 7   Karolina 07'59 8   Triste 06'05 Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Conversession" (mp3) Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

      Tabla należy do moich ukochanych instrumentów. Z tym większym apetytem rzuciłem się na płytę "Conversession", kiedy dowiedziałem się, że perkusista Brian Melvin uczył się gry na tabli u największych mistrzów tego instrumentu np. u Zakira Hussaina. Wychodzę bowiem z założenia, że jeśli muzyk z euroamerykańskiego kręgu kulturowego interesuje się instrumentami Orientu, to z dużym prawdopodobieństwem można przypuszczać, że jest ciekawą osobowością.
     Lider tego tria, saksofonista Wojciech Staroniewicz, zaczynał karierę ładnych parę lat temu między innymi w Krakowie, na festiwalu Jazz Juniors w 1984 i 85 roku. Na co dzień działa głównie na wybrzeżu, grając i prowadząc jazzową wytwórnię Allegro. To jej nakładem ukazała się płyta "Conversession".
     To pierwszy krążek, który Staroniewicz zdecydował się nagrać bez instrumentu harmonicznego, dzięki czemu otworzyła się niezwykła przestrzeń. Przestrzeń, której ryzykownie szukał już w połowie lat pięćdziesiątych Miles, prosząc Theloniousa Monka, by nie grał pod jego solówką. Na "Conversession" tę przestrzeń wykorzystuje przede wszystkim świetny i bardzo moim zdaniem niedoceniany basista Piotr Lemańczyk, wypełniając ją a to płynącymi swobodnie solilokwiami, a to pulsującym walkingiem,
a to prawie gitarowo brzmiącymi riffami. Brian Melvin to solidny i bardzo muzykalny bębniarz, do tego (teraz już bez trybu przypuszczającego) interesująca postać, którą naprawdę warto lepiej poznać. Słuchając płyty podziwiałem, w jaką spójną całość łączy jazzowy idiom i swoje globtroterskie zainteresowania. Do tego jest zaskakująco czuły na słyszalne korzenie Słowian, z którymi współpracuje. Na swojej stronie internetowej nie tyle chwali się osiągnięciami, co wyraża podziw i szacunek dla swoich mistrzów. Są to tabliści Alla Rakha i jego syn Zakir Hussain, afrykański perkusista Kwaku Daddy, cała plejada bębniarzy amerykańskich i... mistrz tai chi.
      Na koniec zostawiłem sobie jedyną w swoim rodzaju grę Wojciecha Staroniewicza. Jego ton jest szlachetny, ale nienachalny, na "Conversession" znajdziemy między innymi kilka monumentalnych hymnów w stylu kompozycji Coltrane'a. Ale o ile brzmienie Coltrane'a przenosiło góry, o tyle sound Staroniewicza jest nasycony wiarą, która nie chce niczego przenosić, raczej po prostu trwać. I na tym polega jego siła.
      "Conversession" to płyta z muzyką korzeni, ale nie chodzi tylko o narodowość i pochodzenie muzyków. Chodzi o własne korzenie, o duchowy rodowód, który każdy artysta ma w sobie.
A przynajmniej mieć powinien.
      No dobrze. Napisałem o muzyce, teraz idę zatańczyć o architekturze."

Janusz Jabłoński - www.diapazon.pl

 

     Styl free, który zaczął kiełkować już blisko pół wieku temu, został przez jednych uznany za ożywczą rewolucję, przez innych za komercyjne zabójstwo jazzu. Faktem jest, że w okresie triumfu tego stylu, w połowie lat 60., jazz zniknął¸ na stałe z ogólnych list przebojów. Zastąpił go rock, soul i gatunki, które powstały póniej. Mimo to free przyniósł własne gwiazdy - Ornette Colemana, Johna Coltrane'a, Erica Dolphy'ego, Archie Sheppa czy Alberta Aylera (samych saksofonistów, to chyba nie przypadek) i sam stał się klasyką. A do klasyki się wraca. Taką próba jest płyta "Conversession" nagrana przez międzynarodowe trio z trójmiejskimi muzykami Wojciechem Staroniewiczem (saksofony), Piotrem Lemańczykiem (kontrabas) i Amerykaninem Brianem Melvinem (perkusja). Już sam tytuł albumu będącego zapisem koncertu nagranego dzień po dniu w listopadzie 2005 r. w sopockim klubie Spatif i Jeleniej Górze podczas Krokus Jazz Festival, po prostu puchnie od znaczeń. Mamy tu i element rozmowy, konwersji i sesji. Jeszcze bardziej bogata jest sama muzyka. Większość z ośmiu kompozycji na płycie są dziełem Melvina i Staroniewicza, ale nie brakuje ukłonów w stronę tradycji. Nie dziwi, że znalazła się "Blues Connotation" Ornette'a Colemana, ale ciekawostkami są "Jana Gana Mana", tradycyjna melodia indyjska i "Triste" mistrza bossanovy Antonia Carlosa Jobima. Właśnie ta kompozycja, zinterpretowana klasycznie, jest najbliższa dotychczasowej twórczości Staroniewicza, który zawsze miał upodobanie do klasyki jazzu i latynoskich smaczków.
     Powrót do znanej sprzed lat stylistyki nie jest jednak wizytą w muzeum - "Conversession" kipi energią i radością wspólnej improwizacji, którą wielu współczesnych jazzmanów zgubiło w pogoni za chwytliwymi melodiami i łagodnymi klimatami. To nie smooth jazz,to prawdziwy, uczciwy jazz.   

Tomasz Rozwadowski - "Dziennik Bałtycki" 26 maja 2006  

     To pytanie powtarza się chyba od początku istnienia zinstytucjonalizowanej fonografii: Jakie czynniki decydują w największym stopniu o charakterze płyty? Czy jest to konsekwentna realizacja zamysłu twórcy, jak w concept albumach progresywnych grup rockowych? Czy wirtuozowskie popisy, jak u pianistów typu Horowitza? Czy też szukanie metafizyki w zbliżonej do ideału przestrzeni dźwiękowej, jak na płytach wytwórni ECM?
     Jednej odpowiedzi nie ma. A raczej brzmi ona: zależy to od charakteru muzyki. W przypadku takiego przekazu, jaki niesie płyta Conversession, wydaje się jasne, że najważniejsza jest tutaj energia. Energia mająca początek gdzieś na styku dwóch żywiołów: publiczności i muzyków. Warto dodać: publiczności umiejącej słuchać i muzyków umiejących grać.
Płyta koncertowa ma to do siebie, że jest w większym stopniu niż studyjna - niespodzianką. W tym przypadku niespodzianką wyjątkowo trafioną. Osiem utworów - osiem kroków. Eight steps to... Dokąd? Wie chyba każdy jazzfan.
     Ten jeden, dodatkowy krok jest w tym przypadku bonusem, nie utrudnieniem.

Jarek Kurek

 

---

Krzysztof Herdzin Trio

Live in Tygmont

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Krzysztof Herdzin - fortepian
Zbigniew Wegehaupt - kontrabas
Cezary Konrad - perkusja

1    On Green Dolphin Street   16'40 2   Pypeć Blues 10'59 3   For Antonio 10'37 4   Voyage 8'58 5   Adela 3'09 6   Pięciak           10'03   Tu możesz ściągnąć i posłuchać fragment utworu "Pięciak" (mp3) Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

  

     "Oto kolejny krążek dokumentujący moją drogę artystyczną. Kiedyś, na samym początku (jak wtedy marzyłem-bardzo długiej i owocnej) pracy pianisty, postawiłem sobie poważny cel: każda płyta , którą podpiszę własnym nazwiskiem, będzie wypływać z innej stylistyki, będzie dotykać różnorodnych idiomów jazzowych a jednocześnie pozostanie prawdziwie "moja", zdeterminowana moją wrażliwością, wyobraźnią i jak napisał niedawno dziennikarz Robert Buczek: " opowiedziana Herdzinowym językiem...". Z perspektywy 11 lat, jakie minęły od wydania mojej debiutanckiej płyty -mogę pogratulować sobie konsekwencji i wierności temu założeniu.
    Zawsze miałem szczęście w doborze muzyków do moich autorskich płyt. Z pewnością ich kunszt
i muzykalność bardzo wpływały na moją grę i niesamowicie inspirowały w czasie nagrań. Nagrywając czysty hard bop (Chopin) opierałem się na erudycji Maćka Sikały i Piotra Wojtasika i wierności stylistycznej Jacka Niedzieli i Marcina Jahra. Przy autorskim kwintecie(Being Confused) moje kompozycje ożywały dzięki Zbyszkowi Namysłowskiemu i Grzegorzowi Nagórskiemu. Próbując naśladować trio Billa Evansa ze smyczkami (Seriale,Seriale) liryka i niespotykana plastyczna wyobraźnia Piotra Biskupskiego i Mariusza Bogdanowicza pozwoliły uzyskać bardzo słowiański
i liryczny efekt. Stylizując grę tria na klimaty wytwórni ECM (Almost After) korzystałem z talentu Adama Cegielskiego i Czarka Konrada. Przy elektrycznym fusion (Dancing Flowers) cieszyłem sie jak dziecko grając z takimi tuzami jak Michał Kulenty, Michał Dąbrówka, Marek Napiórkowski, Filip Sojka czy Marek Podkowa.
    Jakiś czas temu, czas dla mnie bardzo szczęśliwy, poczułem, że znalazłem swój "Dream Team", bowiem Zbigniew Wegehaupt i Cezary Konrad okazali się brakującym ogniwem do stworzenia tria moich marzeń. Gramy wspólnie od trzech lat, dostarczając sobie wzajemnie wielkiej radości, satysfakcji i ładując sobie nawzajem akumulatory. Jest między nami ten ulotny rodzaj porozumienia
i intuicji, która na scenie pozwala bez wcześniejszych ustaleń i prób, rozgrywać utwory w kierunku dla nas wszystkich (a zwłaszcza dla słuchaczy) zaskakującym. Umiejętność wzajemnego słuchania, wirtuozeria, dowcip, znajomość różnych stylów i technik wykonawczych wynikająca w dużej mierze z tego, że wszyscy jesteśmy klasycznie wykształceni,  a także odrobina szaleństwa, są cechami moich kolegów, dzięki którym każdy nasz koncert jest dla mnie niezapomnianym przeżyciem.
    Od kiedy Krzysztof Boguszewski otworzył przed kilkoma laty w Warszawie swój jazz klub Tygmont, obecność tego Tria stała się nieodłącznym atrybutem jego funkcjonowania. Bardzo cieszę się, że jeden z takich niezapomnianych koncertów mógł zostać zarejestrowany i będą mogli Państwo posłuchać naszej muzyki."

Krzysztof Herdzin

    Talent, lekkość, konkret Ktoś, kto twierdzi, że jazz jest nudny, powinien jak najszybciej posłuchać tej płyty i zaręczam, że nie będzie to ostatnie słuchanie. Krzysztof Herdzin pozostawał dotąd w cieniu innych znakomitych pianistów swojego pokolenia - Leszka Możdżera i Marcina Wasilewskiego (Simple Acoustic Trio, Kwartet Tomasza Stańki), ten stan jednak rychło ulegnie zmianie. Album Krzysztof Herdzin Trio "Live in Tygmont" jest potwierdzeniem artystycznej klasy pianisty. Materiał został nagrany równo dwa lata temu w słynnym warszawskim klubie, a płyta została wydana przez sopocką wytwórnię "Allegro" prowadzoną przez saksofonistę Wojciecha Staroniewicza.
   O klasie Herdzina świadczą też nazwiska jego partnerów z zespołu - na kontrabasie Zbigniew Wegehaupt i perkusista Cezary Konrad, muzycy z bardzo dobrą marką i dużym dorobkiem. Krążek pokazuje także Herdzina jako kompozytora - na sześć utworów zamieszczonych  w programie, tylko dwa nie są jego autorstwa. Są to jednak kompozycje wybitne - "On Green Dolphin Street" Bronisława Kapera i "Voyage" Kenny'ego Barona. Ten drugi jest chyba najmocniejszym punktem tej, i tak świetnej płyty. Mamy tu wszystko czego trzeba - porywającą melodię, znakomite zespołowe granie i brawurowe solówki wszystkich członków tria. To nagranie tonie w  zasłużonych oklaskach. 

Tomasz Rozwadowski - "Dziennik Bałtycki" 31 maja 2006

www.herdzin.com.pl

---

Dominik Bukowski
& Projektor

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Dominik Bukowski - wibrafon
Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy
Łukasz Poprawski - saksofon altowy
Piotr Lemańczyk - kontrabas
Hubert Zemler - perkusja
Paweł Grabowski - sampler, komputery

 

1   Psyche 6'22 2   Tango Olivio 6'18 3   Mantra 5'25 4   Otwarte 6'04 5   Asertywność 11 4'49 6   Trzy kolory: zielony 5'04 7   Chill Out Zone 4'48 8   Konkluzja 8'09 9   Taxi Story 4'13   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Chill Out Zone " (mp3)             Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie bonus: teledysk "Taxi Story"

    Konwencją muzyczną grupy stało się połączenie akustycznego brzmienia instrumentów z płaszczyznami brzmieniowymi generowanymi przez komputer. Charakterystyczne jest to, że w niektórych utworach elektronika bierze równoprawny udział w tworzeniu akcji muzycznej, stanowi dodatkowy instrument w zespole.

    Tematy utworu to niekonwencjonalne melodie lub struktury melodyczno-rytmiczne, które często stanowią jedynie pretekst do transowych improwizacji i eksperymentowania.

    Cechą charakterystyczną brzmienia zespołu jest wibrafon - instrument zazwyczaj kojarzący się z klasycznymi zespołami jazzowymi; w tym przypadku rola wibrafonu na nowo jest definiowana, oprócz harmonizacji utworów tworzy specyficzną tkankę brzmieniową wraz z efektami komputerowymi. Owa tkanka nie narzuca się słuchaczowi, nie przeszkadza, jest jednak integralną częścią całości - buduje klimat muzyczny utworu.

Jarek Kurek

 

    Dominik Bukowski zdobył już sobie należną pozycję wśród rodzimych jazzmanów, a jego pierwsza autorska płyta "Projektor" zapewne ją tylko umocni. Stanowi ona bowiem przykład jego talentu muzycznego i kompozytorskiego, a także umiejętności wykreowania sugestywnej atmosfery i pewnej koncepcji. Płyta jest niby utrzymana w klimacie mainstreamowym, ale jednocześnie interesująco go podważa, czy nawet kwestionuje. Skład zespołu - wibrafon, saksofony, bas, bębny - wydaje się standardowy, głębszą warstwę tworzą jednak samplery i elektroniczne dźwięki Pawła Grabowskiego, co chwila wychylające się spoza akustycznych brzmień. Nawet gdy ich nie słychać, łapiemy się na tym, że zaczęliśmy ich oczekiwać, nie wiedząc kiedy.
   "Projektor" nie atakuje słuchacza lawiną dźwięków, nie wbija w fotel karkołomnymi solówkami czy oszałamiającymi tempami. Wszystko jest tu dokładnie przemyślane i poukładane niczym wyrafinowana łamigłówka.

Jarosław Kurek - "Kuryer Sopocki"

www.jazzprojektor.net

---

Loud Jazz Band

"The Way to Salina"

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Mirosław "Carlos" Kaczmarczyk - gitary
Erik Johannessen - puzon, didgeridoo
Wojtek Staroniewicz - saksofon tenorowy, sopranowy
Helge Lien - fortepian
Kristian Edvardsen - kontrabas, gitara basowa
Oyvind Myhre - perkusja
Maciej Ostromecki - instrumenty perkusyjne
Piotr Iwicki - kastaniety, syntezator
Erlend Skanke - gitara basowa (fretless)

1   Ensomhet 7'56 2   The Way to Salina 7'08 3   Song for A... 8'42 4   Lengsel 5'46 5   Dirty ear 6'19 6   The roots, hearts and feelings 6'34 7   Better times 7'15 8   Jalla 6'09 9   D.O.S 6'52   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Lengsel" (mp3)             Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     Zespół Loud Jazz Band istnieje prawie 20 lat. Przez ten czas wypracował własne brzmienie, wizję muzyki i miejsce na jazzowym rynku. Wydana właśnie czwarta w dorobku grupy płyta "The Way to Salina" potwierdza jej znakomitą kondycję w norwesko-polskim wydaniu (oprócz Kaczmarczyka, Staroniewicza, Ostromeckiego i Iwickiego grają norwescy muzycy).

     Liderem jest mieszkający na stałe w Norwegii gitarzysta Mirosław "Carlos" Kaczmarczyk. Jest on autorem całego materiału na płycie, a jako gitarzysta dysponuje barwą, siłą brzmienia i frazą przywodzącą na myśl współpracującego niegdyś z Milesem Davisem Mike'a Sterna. A muzyka? Oscyluje gdzieś pomiędzy skandynawską przestrzenią i słowiańską, romantyczną duszą, pomiędzy pulsującymi wewnętrzną energią emocjami a pięknymi, lirycznymi balladami. Płyta inspirowana filmem "The Road To Salina" maluje przestrzeń różnymi barwami: od dynamicznych, niemal gniewnych jak tytułowy "The Way to Salina" ze świetnym solo lidera, po bluesowe z elementami free "Song for A " czy ravelowskie "Lengsel". Jest również na tym krążku miejsce na zadumę ("The roots, heart and feelings") i refleksję - "Better Times" z pozostającym w głowie tematem i nastrojową improwizacją Staroniewicza na saksofonie sopranowym, w której cały zespół podąża za solistą i razem z nim buduje napięcie w utworze.

     "The Way..." to płyta dla każdego, nie trzeba być wytrawnym znawcą jazzu, wystarczy posiadać zwykłą ludzką wrażliwość, by pozwolić poprowadzić się "Carlosowi" przez świat jego muzycznych opowieści. Ten album jest też dowodem na muzyczną dojrzałość zarówno jego twórcy, jak i muzyków uczestniczących w nagraniu, w którym oprócz lidera na pierwszy plan wysuwają się grający na saksofonach Wojciech Staroniewicz, Erik Johannessen (także puzon i didgeridoo) oraz świetny pianista Helge Lien. Ważne jest to, że muzycy nie ścigają się w solówkach, ale przekazując energię, pozytywnie nakręcają.

     Nowa płyta Loud Jazz Band to gratka dla tych, którzy chcą się na chwilę zatrzymać. Cieszy również to, że w Polsce rozwija się rynek niezależnych wytwórni, w których takie zespoły, jak Loud Jazz Band, mogą wydawać płyty i które w przeciwieństwie do wielkich wytwórni są gotowe walczyć o swoje niszowe projekty (poprzedni krążek LJB "Don't Stop The Train" zyskał miano jednej z pięciu najlepszych płyt roku 2004 w Norwegii).

Jerzy Szczerbakow - Gazeta Wyborcza, 17.07.2005

 

     Przesłuchałem tę płytę wiele, wiele razy i mam ciągle ochotę na więcej (...) To jest w dalszym ciągu  "jazz-rock 20 wieku", który w jakiś magiczny, nowatorski sposób został wszczepiony w nasze czasy z miękkością jakiej nie było na poprzednim albumie ("Don't stop the train") (...) Nie jest to "background music".... Jest to o wiele więcej niż gitarowo zorientowana  płyta. Niesłychanie piękna gra pianisty, poezja puzonu, uderzenie i cios perkusji, instrumentów perkusyjnych i jeszcze o wiele wiecej. Wszyscy czujni, nikt nie dominuje. Tworzy to piękną całość z 9 bardzo różnych utworów z których każdy posiada wałsny czar, ale wszystkie pasują do siebie i uzupełniają się wzajemnie. Kupcie te płytę, jest pełna autentycznych pereł.

Erlend Fjosna - Jazz Nytt

 

www.loudjazzband.com

---

jmTrio

"Interludium"

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Joachim Mencel - fortepian
Shanir Ezra Blumenkranz - kontrabas (1-5, 8-10)
Kevin Zubek - perkusja (1-5, 8-10)
Krzysztof Pacan - kontrabas (6,7)
Arek Skolik - perkusja (6,7)

1   Mystic Call 08'22 2   Interludium I 05'43 3   Overstep - for Beata 06'29 4   Late Junction 07'40 5   Interludium II 05'02 6   Ta góra - for David Friedman 04'19 7   Ezechiel 06'50 8   Smatter 06'57 9   Ta góra - repryza 02'04 10   Interludium III 06'54   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Ta Góra " (mp3)             Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     To projekt wymierzony w jasno określonym kierunku. Skierowany w stronę fanów jazzowego fortepianowego tria. Jest tu, gdzieś głębiej, w pierwszej warstwie, liryzm i melancholia Billa Evansa. Nad nią układają się hipnotyczne emocje Keitha Jarretta. A jeszcze wyżej, ponad nimi, ci, którzy przyszli po nich, bliżsi wiekowo autorowi płyty - Mehldau, Stenson czy nieodżałowany Esbjoern Svensson...

     Wszystkie te nazwiska pojawiają się bynajmniej nie dlatego, by posłużyć bezsensownej tezie, że Mencel to epigon czy też imitator. Przeciwnie. Przywołujemy je w tym miejscu po to, by pokazać, że gra z nimi w tej samej lidze. Bo dźwięk, melodyczność, subtelność w dotykaniu klawiszy i potęga, jaką jeśli trzeba potrafi z nich wydobyć, są jego własne. Niepowtarzalne.

     On tę płytę wymyślił, on nasycił ją własnym rozumieniem tradycji jazzowej, ale też, chociażby, romantycznej. On buduje kolejne kompozycje, on wraz z towarzyszącymi mu w każdej sekundzie partnerami wyważa i podaje w odpowiednich proporcjach poezję i refleksję, niepokój i grozę. Zadumę, zatrzymanie - i pęd do przodu, do końca utworu, ku początkowi następnego.

     Interludium to czas pomiędzy. Czas na przerwę między tym, co odeszło, i tym, co nadchodzi. Masz możliwość wypełnienia go właśnie tą muzyką.

Jarek Kurek

 

www.jmTrio.com

     

---

Loud Jazz Band

Mirosław "Carlos" Kaczmarczyk - gitary
Eric Johannessen - puzon
Wojtek Staroniewicz - saksofon tenorowy, sopranowy
Helge Lien - fortepian
Kristian Edvardsen - kontrabas
Oyvind Myhre - perkusja
Maciej Ostromecki - instrumenty perkusyjne

     Muzyka na najnowszej płycie LOUD JAZZ BAND jest intymnym opisem zdarzeń, uczuć i refleksji,
które miały miejsce w bardzo szczególnym i niełatwym dla mnie, ale ekscytującym okresie od wyjazdu
z Polski w 1994 roku do dzisiaj.
     "Don't stop the train" to realizacja marzeń o nagraniu płyty z udziałem znakomitych norweskich
i polskich muzyków. Muzyków - marzycieli, którzy podobnie jak ja nie poddają się trudnościom na drodze do realizacji swoich artystycznych zamierzeń.

Mirosław "Carlos" Kaczmarczyk

1   Don't stop the train 8'24 2   Forgotten case 6'30 3   Looking through a magnifiyng   glass 10'41 4   Ballade for You 5'42 5   The mirror in the lift 9'19 6   Mission possible 6'43 7   The birds of China 6'46 Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Don't Stop the Train" (mp3)           Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     To projekt wymierzony w jasno określonym kierunku. Skierowany w stronę fanów jazzowego fortepianowego tria. Jest tu, gdzieś głębiej, w pierwszej warstwie, liryzm i melancholia Billa Evansa. Nad nią układają się hipnotyczne emocje Keitha Jarretta. A jeszcze wyżej, ponad nimi, ci, którzy przyszli po nich, bliżsi wiekowo autorowi płyty - Mehldau, Stenson czy nieodżałowany Esbjoern Svensson...

     Wszystkie te nazwiska pojawiają się bynajmniej nie dlatego, by posłużyć bezsensownej tezie, że Mencel to epigon czy też imitator. Przeciwnie. Przywołujemy je w tym miejscu po to, by pokazać, że gra z nimi w tej samej lidze. Bo dźwięk, melodyczność, subtelność w dotykaniu klawiszy i potęga, jaką jeśli trzeba potrafi z nich wydobyć, są jego własne. Niepowtarzalne.

     On tę płytę wymyślił, on nasycił ją własnym rozumieniem tradycji jazzowej, ale też, chociażby, romantycznej. On buduje kolejne kompozycje, on wraz z towarzyszącymi mu w każdej sekundzie partnerami wyważa i podaje w odpowiednich proporcjach poezję i refleksję, niepokój i grozę. Zadumę, zatrzymanie - i pęd do przodu, do końca utworu, ku początkowi następnego.

     Interludium to czas pomiędzy. Czas na przerwę między tym, co odeszło, i tym, co nadchodzi. Masz możliwość wypełnienia go właśnie tą muzyką.

Jarek Kurek

www.loudjazzband.com

Janusz Muniak - saksofon tenorowy
Przemek Dyakowski - saksofon tenorowy
Wojciech Staroniewicz - saksofon tenorowy
Maciej Sikała - saksofon tenorowy
Dariusz Herbasz - saksofon tenorowy
Maciej Grzywacz - gitara
Dominik Bukowski - wibrafon
Piotr Lemańczyk - kontrabas
Tomasz Sowiński - perkusja

 

1   Virga 6'06 2   Shy king of the village 7'15 3   Take 74 6'28 4   You don't know what love is 10'14 5   White lake 7'09 6   My little M. 7'24 7   Blues for Aga 6'03 Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Virga" (mp3)   Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     Człowiek z kontrabasem powinien być kręgosłupem zespołu, mającym dobre relacje z wszystkimi jego "narządami", i Piotr Lemańczyk świetnie sprawdza się w tej roli. Jest samoukiem; być może jego niespotykanie wysoki poziom empatii muzycznej bierze się po części właśnie stąd. Gdy inni muzycy ćwiczyli gamy i pasaże, on się wsłuchiwał. Gdy inni zdawali egzaminy, on poznawał język jazzu. Follow the Soul podąża za duszą jazzu i idzie w tej wędrówce dalej niż wiele innych projektów.
Płyta jest przy tym przemyślana, skonstruowana w bez mała wyrafinowany sposób. Gra tu pięciu (!) saksofonistów, a każdy wyciągnięty z innej szuflady. Poustawiani w różnych konfiguracjach, nie przeszkadzają sobie, a przeciwnie - wzbogacają materiał. Do tego wibrafon, gitara, sekcja. Mógłby wyjść niezły groch z kapustą, gdyby nie pomysł, wykonanie, wzajemna inspiracja... no i ta empatia, która być musi, żeby się udało.
Płyta Lemańczyka w katalogu Allegro Records to dobre posunięcie Staroniewicza - wydawcy. Sens jazzu leży w niej tuż pod powierzchnią. Znaleźć go łatwo.

Jarek Kurek

     "Lemańczyk...- potrafi nadać muzyce piętno własnej osobowości, stworzyć klimat i brzmienie, dla którego chce się jeszcze raz posłuchać utworu."

Krzysztof Kuczkowski - "Gitara i bas" 5/2003 (65)

Sławek Jaskułke

"Sławek Jaskułke Trio"

 

SKŁAD ZESPOŁU:

Sławomir Jaskułke - fortepian

Piotr Lemańczyk - kontrabas

Tomasz Sowiński - perkusja

Maciej Sikała - saksofon tenorowy

 

     Płyta jest rejestracją znakomitego koncertu, który miał miejsce na festiwalu Gdynia Summer Jazz Days 2001. Jednocześnie jest to debiut Sławka Jaskułke jako leadera zespołu i autora projektu muzycznego. Solidnego wparcia w dwóch utworach udziela Sławkowi gość koncertu - Maciej Sikała. Porcja bardzo ciekawego dynamicznego grania, otwartego na zdarzenia nieprzewidziane, popartego swobodą wykonawczą muzyków i młodzieńczym entuzjazmem leadera.

 

1.   Reality known - S. Jaskułke 10'19 2.   In my opinion - S. Jaskułke 8'01 3.   Autumn gifts - M. Sikała 10'49 4.   Platino - M. Sikała 8'45 5.   Nevergreen - S. Jaskułke 15'15   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "In my opinion " (mp3)               Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

 

Concert booking: s.jaskulke@wp.pl

 

     "...Niewątpliwie ten młody, utalentowany artysta wnosi do polskiej pianistyki jazzowej powiew swoistej oryginalności. Już od dawna nie pojawił sie nikt, kto z taką konsekwencją nie burzyłby zastałych pianistycznych, konstrukcyjnych wzorców i sonorystycznych standardów, jednocześnie korzystając z dość tradycyjnych, przyznać trzeba, środków: gęstej akordyki, rozpędzonej motoryki chwilami wręcz na granicy nieokiełznanej dźwiekowej agresji z jednej strony i mimo to zauważalnej dozy liryzmu z drugiej.

 

Andrzej Winiszewski - Jazz Forum nr 1-2/2002

 

     "...Po odejsciu Krzysztofa Herdzina na jego miejsce przy fortepianie w Kwartecie Zbigniewa Namyslowskiego zajął Sławomir Jaskułke, ktory od wielu miesiecy towarzyszy liderowi w jego podróżach zagranicznych. W jakim stopniu ta zmiana wpłyneła na brzmienie zespołu mówi sam Zbyszek: " Przyjście Sławka zmieniło profil zespołu na znacznie nowocześniejszy jak zwykle młodzież wnosi swieży powiew i nowe elementy. W naszej muzyce jest więcej swobody harmonicznej, więcej swobody w otwieraniu formy, nie ma scisłych przepisow trzymania sie aranżu. Wykonujemy nadal niektóre moje starsze kompozycje, ale oczywiście zupełnie inaczej, a także sporo nowych utworów. Reperuar jest bardzo duży. Kazdy z muzyków posiada grubą ksiegę, zawierajacą okolo 80 utworów. Tematy wybieramy w zależnosci od własnego nastroju, od publicznosci i okolicznosci konceru."

 

Jazz Forum Nr 4-5/2002

 

     "...Drugą odsłonę rozpoczął występ gdańszcznina - Sławomira Jaskułke. Od występu na tegorocznych Gdynia Summer Jazz Days pianista ten jest moim czarnym koniem polskiej pianistyki jazzowej. Jego autorskie trio Stanowią jeszcze: Piotr Lemańczyk - b i Tomasz Sowiński - dr, czyli sekcja Macieja Sikały. Jaskułke włada nimi niepodzielnie, ciekawie konstruuje improwizacje, a ponadto popisuje sie własnymi, bardzo zręcznymi kompozycjami. Najmocniejszy punkt festiwalu!..."

 

Przemek Psikuta - Jazz Forum Nr 10-11/2001

 

     "...O pianiście Sławomirze Jaskułke już jest głośno. Jego występ to jeden z najjaśniejszych punktów konceru wyjazdowego w Teatrze Witkacego w Zakopanem. Razem z Andrzejem Cudzichem (b) i Jackiem Kochanem (dr) dokonali fascynującej dekonstrukcji tematu 'Softly', wychodząc odważnie poza utarte schematy grania standardów..."

 

Paweł Brodowski - Jazz Forum Nr 10-11/2001

 

---

Wojciech Staroniewicz

1.   Karambola 6'52 2.   Melo d'Amelie 5'38 3.   Pros & Cons 7'45 4.   How Insensitive 4'28 5.   When You're Sleeping 6'19 6.   Summertime 7'20 7.   Up Train 9'58   Tu możesz ściągnąć i posłuchać utworu "Melo d'Amelie " (mp3)               Kup teraz:     (compact disc)   (digital download) Złoż zamówienie

     W projekcie "Karambola" biorą udział znakomici muzycy, z którymi Wojtek współpracuje od kilku lat: Cezary Paciorek - fortepian, Olgierd Walicki - kontrabas i Cezary Konrad - perkusja, a specjalnie do "Karamboli" zaprosił Roberta Majewskiego - trąbka i Grzegorza Nagórskiego - puzon. To nie wszystko. Na instrumentach perkusyjnych gra Nippy Noya - indonezyjski muzyk, który grał miedzy innymi ze Stanem Getzem, Johnem McLaughlinem i Astrud Gilberto.

     Od Karamboli wszystko się zaczęło, w katalogu Allegro Records jest ona bowiem oznaczona zaszczytnym numerem 1. A to zobowiązuje. Zaczęło się więc 11 lat temu, pogodną, jasną płytą, z pozoru łatwą w odbiorze, w miarę rozkręcania akcji - czyli szybko - pokazującą jednak pazurki. Na początku mamy południowe nastroje, skład duży, 7 muzyków, w tym trąbka, puzon, perkusjonalia. Polskie Irakere? Biada temu, kto tak myśli! Już się pojawiają połamane rytmy, smakowite aranże, a kompozycje Staroniewicza, choć melodyjne, nie dają łatwo się ugłaskać. To nie muzyka do pląsania, lecz do słuchania. Ewentualnie jeśli ktoś umie słuchać, pląsając - może tu ugrać swoje.
Czasy były inne i gościnny występ zagranicznego mistrza "przeszkadzajek" Nippy Noya odnotowano wtedy w każdej chyba recenzji. My przypomnijmy jeszcze, że utwór Jobima How Insensitive jest tu zagrany z werwą, a więc inaczej, niż to robią w ostatnich latach różne topowe smęcące gwiazdy - ale i z tym legendarnym, brazylijskim smuteczkiem, który wszystkich, nie tylko nas, smutnych z natury Słowian, łechce gdzieś pod duszą... Natomiast nieśmiertelne Summertime w nieco podobny sposób wykoncypował sobie niejaki Joshua Redman, na płycie wydanej bodaj czy nie w tym samym roku. A niech tam się między sobą kłócą chłopaki, który był pierwszy. My posłuchajmy...

Jarek Kurek